Inglourious Basterds, een filmrecensie

De rode draad van het verhaal is Joodse wraak belichaamd door de Inglourious Basterds (een speciale militaire eenheid van Joodse Amerikanen) en Shosanna Dreyfus, een Joodse Française. Door een toevallige samenloop van omstandigheden krijgen zij onafhankelijk van elkaar de mogelijkheid om een poging te doen de absolute top van het Duitse Rijk (Hitler, Goebbels en nog een paar nazi kopstukken) door middel van een aanslag om het leven te brengen.

Klik hier voor een korte synopsis (let op: bevat spoilers!)

De Film
De film is fantastisch. Quentin Tarantino, de regisseur van de film, is een meester in het opbouwen van de spanning en het uitstellen van de uitbarsting die er onvermijdelijk aan zit te komen. Meerdere malen in de film ontstaat er een situatie waarbij je als toeschouwer je realiseert dat het verkeerd af gaat lopen, maar de climax wordt telkens uitgesteld. En absoluut niet tot vervelends toe! Tarantino weet je door details in dialoog, regie en acteerwerk vast geplakt te houden aan het beeld. En als de climax dan komt, wordt je alsnog verrast door hoe het ontketent.

Het geweld in de film is enorm expliciet. Het is zo ‘over the top’ dat het grappig wordt. Maar het blijft heftig en je moet wel wat kunnen hebben als toeschouwer. Toch is het geen actiefilm waarbij de kogels en de ontploffingen je vanaf het begin tot het eind om de oren vliegen. Sterker nog, Tarantino speelt veel meer met de spanningsbogen in de scènes en de dialogen tussen de geweldsexplosies in dan met het geweld zelf. De actie is prachtig gedoseerd.

Acteerwerk
Met name twee acteurs vallen op. Christoph Waltz speelt Hans Landa, een kolonel bij de Waffen-SS. Hij heeft als bijnaam de Jodenjager. Waltz speelt de koelbloedige en naargeestige efficiëntie van de Jodenjager zeer indrukwekkend. Ook Mélanie Laurent speelt een geweldige rol. Zij is Shosanna Dreyfus, een jonge Joodse vrouw die een moordaanslag op haar familie heeft overleefd en onder de schuilnaam Emmanuelle Mimieux in Parijs woont. Ze weet je echt mee te nemen in haar angst en haar haat. Beide acteurs zijn in de prijzen gevallen (waaronder een Oscar voor Waltz!).

Minpuntje
Het enige minpunt dat ik kan ontdekken in de film is het Tennessee accent van Brad Pitt. Het lijkt net alsof hij zich er ongemakkelijk bij voelt – het is dan ook niet zijn eigen dialect (hij is geboren in Oklahoma en opgegroeid in Missouri). Het kwam op mij in ieder geval niet helemaal overtuigend over. Dit staat overigens los van zijn acteerprestaties, want die zijn zeer vermakelijk en erg goed.

De Titel
Tarantino wil niet uitleggen waarom de titel verkeerd is gespeld (Inglourious Basterds moet natuurlijk Inglorious Bastards zijn). De foutieve spelling staat voor hem voor de vrijheid van de kunstenaar. Hij vindt dat de kunstzinnige lading teniet wordt gedaan als hij de titel moet uitleggen. Dan had hij het net zo goed normaal kunnen spellen.

De titel is een eerbetoon aan Enzo Castellarie, de regisseur van The Inglorious Bastards uit 1978. Castellarie heeft zelfs een bijrolletje in Tarantino’s versie. Beide films spelen zich af in de tweede wereldoorlog, maar veel verder dan dat gaat de overeenkomst niet.